พร้อมที่จะให้ ไม่ใช่ให้เมื่อพร้อม

ขับรถบนท้องถนน ต้องให้ทาง ต้องหยุด รู้ผ่อน รู้เร่ง

เพื่อความปลอดภัยของเราและผู้ร่วมเดินทาง เพื่อให้ไปถึงเป้าหมายปลายทางนั้น

มีช่วงที่หยุดพักระหว่างทาง เพื่อรับเอาบรรยากาศและความงดงาม ของธรรมชาติ

“ธรรมชาติ ที่เป็นผู้ให้เสมอ” ให้แบบที่ไม่เคยเรียกร้อง ไม่หวังว่าจะได้อะไรตอบแทน

ต่างกับผู้คน ที่นับวันต้องการความยิ่งใหญ่แบบไม่ต้องลงทุนลงแรง แข่งขันช่วงชิงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมีได้

ละเลยความสงบ ละเว้นการแบ่งปัน ห่างหายจากหัวใจที่จะช่วยเหลือเอื้ออาทรต่อกัน

เราสามารถสร้างสมดุลในสังคมที่เราอยู่ได้ด้วย การรู้จักให้

………………………………..

“ให้” โดยไม่มีมิติของเวลา และฐานะ

ไม่มีข้ออ้าง หรือรอให้พร้อม

เพราะผู้ต้องการความช่วยเหลือ อาจไม่มีเวลามากพอ . . ที่จะรอ

ต้นไม้แก่ขอฝนจากเมฆก้อนน้อย

เมฆก้อนน้อยตอบเพียงว่า น้ำฝนมีอยู่น้อย กลัวว่ามันคงจะไม่พอให้ต้นไม้แก่ได้ชื่นใจ

วันต่อมาเมฆก้อนน้อยก็ยังคงบอกเช่นเดิม มันน้อยไป จึงไม่พร้อมที่จะให้ . . !

เมฆก้อนน้อยจึงเดินทางและพยายามสะสมฝน เพื่อที่จะให้มันมากพอ . . !!! และพอที่จะทำให้ต้นไม้แก่ได้ชื่นใจ

เมื่อมีปริมาณมากพอเมฆน้อยจึงกลับมา แต่สิ่งที่พบข้างหน้ามีเพียง ซา ก ต้นไม้แก่ที่ ตา ย แล้ว

เมฆน้อยได้แต่ร้องไห้แล้วถามว่า ทำไม? ความพยายามของฉันไม่มีค่าเลยเหรอ…!?!

……………………………….

ชายหนุ่มที่นั่งใต้ต้นไม้จึงได้แหงนหน้า แล้วบอกเมฆน้อยไปว่า

การที่เราจะให้อะไร? แก่ใครสักคนที่เรารักนั้น

มันไม่ต้องรอให้มากพอ หรือรอความพร้อมอะไรหรอก

ให้เท่าที่มี ก็ทำให้คนรับ ชื่นหัวใจได้

ความพยายามเป็นสิ่งที่ดี แต่มันก็มีเวลาเป็นเงื่อนไข !!!

อย่าไปรอให้รวย !!!  ถึงจะทำอะไรให้คนที่เรารัก

อย่าไปรอให้พร้อม !!!  ถึงจะทำอะไรให้คนที่เรารัก

เพราะคนที่เรารัก อาจไม่มีเวลามากพอที่จะรอเรา !!!

……………………………….

แล้วก่อนที่ต้นไม้แก่จะจากไป เขาฝากบอกเธอไว้ว่า

ถ้าเห็นเธอผ่านมา ให้บอกเธอว่า เขารักเธอ

เมฆน้อยได้แต่หลั่งน้ำตาออกมาเป็นเม็ดฝนอย่างไม่ขาดสาย

ให้กับต้นไม้ที่ไม่มีวันแตกใบให้ได้เห็นอีกต่อไปตลอดกาล !!!

(บทความนี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลิน ซึ่งเป็นดาราตลกที่โด่งดัง

เขาเขียนขึ้นในวันที่ 11 กันยายน 2001 ตึกเวิร์ลเทรดถล่ม

หลังจากที่ทราบว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตในตึกนั้นด้วย)

ในเส้นทางชีวิตของเราแต่ละคนไม่มากก็น้อย

จะต้องพบพานกับความรู้สึกที่ว่า “สายไปแล้ว

เพราะเรามักจะรอให้พร้อมทุกสิ่งทุกอย่างก่อนที่จะเริ่มลงมือทำ และก็ไม่เคยรู้สึกถึงความพร้อมสักที

จนกระทั่งในวันที่เราต้องสูญเสียสิ่งที่รักไป เราจึงเกิดความเสียดายที่ยังไม่ได้ให้ความรักและความช่วยเหลืออย่างเต็มที่

และคิดไปเองว่า สิ่งที่เราพยายามให้พร้อมนั้นจะเป็นหนทางที่ดีที่สุด

……………………………………

การให้ . . ไม่จำเป็นต้องรอให้มี รอให้พร้อม

การหยิบยื่นบางสิ่งบางอย่างแก่ผู้อื่นที่กำลังขาดหรือมีน้อยกว่า ไม่ต้องรอคอยให้ถึงวันที่ตัวเองมีเหลือเฟือ

“เราเรียนรู้ที่จะให้คนอื่น ไม่ใช่เพราะเรามีเหลือมากมาย แต่เพราะเราเรียนรู้ว่า การไม่มี เป็นอย่างไร”

การให้ . . ต้องไม่หวังว่าจะได้คำชื่นชมหรือสิ่งตอบแทน

ให้ด้วยใจ ย่อมสุขใจ ให้ด้วยความปรารถนาดี จะมีความสุขอย่างแท้จริง

ไม่มีความพร้อมใดจะยิ่งใหญ่เท่ากับใจที่พร้อม

……………………………………

การเป็นผู้ให้ที่ดี

-ให้ด้วยความปรารถนาดี :: เป็นการให้โดยไม่หวังผลตอบแทนจากสิ่งที่เราให้หรือสิ่งที่เราทำ เป็นความสุขใจที่ได้ทำ

-ให้ในสิ่งที่ดี :: เป็นการให้สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อผู้รับ เช่น ให้ความรู้ ให้กำลังใจ ให้โอกาส

-ให้ในสิ่งที่เราสามารถให้ได้ :: เป็นการให้ที่ไม่ทำให้ตัวเองลำบาก ประมาณตนเองก่อนการให้ ก่อนการแบ่งปัน

-ให้โดยที่เราสบายใจ :: เป็นการให้ที่มาจากความสบายใจของเรา ให้ด้วยความเต็มใจ ไม่ฝืนใจ

-ให้อภัย :: เป็นการให้ที่มาจากสติ เป็นการให้ที่ยกระดับจิตใจ และสร้างความสุขให้กับชีวิตมากขึ้นกว่าเดิม

……………………………………

อย่า รอ เวลา “เพราะทุกเวลา คือ เวลาแห่งการแบ่งปัน”

ขอขอบคุณ : คนข้างวัด, goodlifeupdate.com

เรียบเรียงโดย : Beautyinfoo

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *